سبزه صادقي از شاعران جوان كرمان است كه شور شاعرانگي و دغدغه مسايل اجتماعي را با هم در غزلهايش نمايش مي‫دهد. وي متولد شهرستان جيرفت (سبزه واران) در سال 1355 است و به ديار خود عشق مي ورزد. سبزه صادقي هم اكنون ساكن كرمان و سردبير هفته نامه «رودبار زمين» است.

از سبزه صادقي اخيراً مجموعه شعري با نام «اشتباه قشنگ بين دو بي نهايت» به سرمايه شاعر و روزنامه رودبار زمين منتشر شده است. اين مجموعه در دو بخش تنظيم شده و بخش نخست آن در بردارنده 40 غزل است كه عمدتاً پنج بيتي است. غزلهاي او قدرت عاطفي خوبي دارند و از نوگرايي متعادلي نيز برخوردار هستند. اما زبان او، در بعضي غزلها، هنوز آن يكدستي و پاكيزگي و رسانندگي لازم را پيدا نكرده است. تعدادي از غزلهاي او در حافظه علاقه مندان شعر كرمان باقي است.

..

من هيزمي آماده‫ام، كبريت لطفاً

از چشم كوه افتاده‫ام، كبريت لطفاً

آتش كه نه، چيزي شبيه چشمهايت

تا دل به آنها داده‫ام كبريت لطفاً

سرما، صنوبر، صاعقه، يك برف سنگين

تنهايي اين جاده‫ام، كبريت لطفاً

ما را براي شعله بودن آفريدند

گفتم كه جنگل زاده‫ام، كبريت لطفاً

ارّه مرا ميز سياست كرده سايه

من هم كه خيلي ساده‫ام، كبريت لطفاً

...

مي‫آيي از تنهايي مردي تكيده

تا سرزمين شعرهايي نارسيده

بوي مي صد ساله از شعرت مي‫آيد

مستي مسير شعرهايت را دويده؟

قند لبانت را بده تا داغ هستم

پاييز در فنجان چايم دم كشيده

هي سيب خورديم و خدا را كفر گفتيم

پاي درخت دختراني نو رسيده

امشب تمام هستي‫ام را مي‫دهم با...

عرض سلامي خدمت ماه و سپيده.

...

اگر مشتاق ديداري بيا ميدان آزادي

كه مشتاقي نخوهي ديد تا ميدان آزادي

خيابان زخمي و خون از گلوي شهر مي‫جوشد

چه كردي خشم تيغ آلوده با ميدان آزادي؟

زمان مست و زمين مست و كبوتر مست و ميداني

پر از فواره‫هاي بيصدا ميدان آزادي

ملاقات من و عشق و طناب و چوبه مي‫آيي

و از چوبه نمي‫پرسي چرا ميدان آزادي؟

رها در وسعت شعري كه از حالم رها مي‫شد

به حال خود رها كردي مرا ميدان آزادي.

...

بابا به جاي نان اگر آجر بگيرد

ضمن تنور تنگدستي گر بگيرد

اين جمله در حلقوم طفلي سرخ مي‫شد

وقتي كه دستي رفته بود انبُر بگيرد

گاهي خدا را جاي خرما مي‫فروشيم

تا خالي دستانمان را پر بگيرد

گيسو حنايي رفته بازار و گمانم

گيسو فروشي كرده تا چادر بگيرد

بابا! دلم را پخته‫اي، خسته نباشي

بگذار شرم سفره را آجر بگيرد.

...

هي برآشفتم بر آشفتم تمام عمر را

گفت: عاشق بوده‫اي؟ گفتم: تمام عمر را

بستري از هيچ بود و بالش بيهودگي

خواب مي‫چسبيد و من خفتم تمام عمر را

سايه‫ها هم‫سن خورشيدند و من هم‫سال ماه

زير بار نور هنگفتم تمام عمر را

اين زمين داغ، مهرم هست و ذكرم ابر خيس

رو به سمت عشق مي‫افتم تمام عمر را

خواستم از زندگي برگي برويَم، ناگهان

مرگ جارويي شـد و رُفتم تمام عمر را.